Żaden z dostępnych artykułów nie jest tematycznie powiązany z postępowaniem egzekucyjnym - lista dotyczy RODO, ochrony danych, kredytów frankowych i usług kancelarii z zakresu prawa nowych technologii. Nie wstawiam żadnych linków wewnętrznych.
Postępowanie egzekucyjne można umorzyć w konkretnych sytuacjach przewidzianych przez prawo, ale nie zawsze oznacza to koniec sprawy dla dłużnika. Sprawdź, kiedy komornik ma obowiązek zakończyć egzekucję, kto może złożyć taki wniosek i co dzieje się z długiem po umorzeniu.
Artykuł 59 Kodeksu postępowania cywilnego wskazuje sytuacje, w których postępowanie egzekucyjne można umorzyć w całości lub w części: niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym lub niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów z art. 27 tego kodeksu. Szczegóły składania wniosku i ocenę szans na jego uwzględnienie warto skonsultować z komornikiem prowadzącym sprawę.
Umorzenie z urzędu następuje również w razie bezskuteczności egzekucji - gdy kwota, którą da się wyegzekwować, nie przewyższa kosztów postępowania, lub gdy wierzyciel przez 6 miesięcy nie podejmuje żadnych działań. Organ egzekucyjny porównuje wysokość należności z nakładem pracy i kosztami jej ściągnięcia; negatywny bilans uzasadnia umorzenie. Komornik umarza postępowanie także wtedy, gdy dłużnik nie posiada majątku podlegającego egzekucji, a poszukiwania majątkowe nie przyniosły rezultatu.
Gdy koszty egzekucji przewyższają wartość długu, komornik może umorzyć postępowanie. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy dłużnik dysponuje wyłącznie majątkiem o znikomej wartości rynkowej, a jego upłynnienie wymagałoby wysokich kosztów licytacji lub transportu.
Ważne: umorzenie egzekucji nie oznacza umorzenia długu. Zobowiązanie pozostaje wymagalne, a wierzyciel może wszcząć egzekucję ponownie na podstawie tego samego tytułu wykonawczego, jeśli nie upłynął termin przedawnienia.
Śmierć dłużnika kończy postępowanie egzekucyjne, z jednym istotnym wyjątkiem dotyczącym spadkobierców. Jeśli dłużnik pozostawił spadek przyjęty przez spadkobierców, egzekucja może być kontynuowana wobec nich, ale tylko do wartości przyjętego spadku. Wierzyciele mogą sięgać do aktywów masy spadkowej, natomiast osobisty majątek spadkobierców pozostaje chroniony.
Spadkobiercy mają 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedzieli się o otwarciu spadku, na jego odrzucenie - wtedy nie odpowiadają za długi zmarłego. Przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza ogranicza odpowiedzialność do wartości stanu czynnego spadku, co wymaga sporządzenia spisu inwentarza przez notariusza lub sąd i precyzyjnie wyznacza zakres odpowiedzialności za zobowiązania zmarłego.
Wniosek o umorzenie egzekucji może złożyć wierzyciel albo dłużnik, ale skutki są inne w zależności od tego, kto go składa. Wniosek wierzyciela jest zwykle uwzględniany niemal automatycznie, bez konieczności uzasadniania - wierzyciel może zrezygnować z egzekucji w każdej chwili, np. po zawarciu ugody z dłużnikiem lub uzyskaniu zaspokojenia roszczenia w inny sposób. Dłużnik musi natomiast przedstawić wiarygodne powody: trudną sytuację życiową uniemożliwiającą spłatę, brak majątku lub nieopłacalność dalszych działań egzekucyjnych.
Podstawą prawną jest art. 825 Kodeksu postępowania cywilnego. Wierzyciel może zrezygnować z egzekucji, gdy doszło do porozumienia z dłużnikiem (np. układu ratalnego), gdy uzyskał zaspokojenie roszczenia inną drogą (np. dobrowolną wpłatą dłużnika) lub gdy uznał dalsze działania za ekonomicznie nieuzasadnione. Może też wycofać się z egzekucji przy błędnym wszczęciu postępowania lub utracie interesu prawnego w dochodzeniu roszczenia.
Wniosek składa się na piśmie do organu prowadzącego egzekucję, najczęściej do komornika sądowego. Musi zawierać dane wierzyciela i dłużnika, numer sprawy egzekucyjnej, uzasadnienie żądania oraz podpis wnioskodawcy lub pełnomocnika. Po rozpatrzeniu wniosku komornik wydaje postanowienie o umorzeniu i zwraca tytuł wykonawczy wnioskodawcy. W zależności od podstawy prawnej umorzenia postanowienie może mieć formę zarządzenia (bez możliwości zażalenia) lub postanowienia podlegającego zaskarżeniu.
Umorzenie zamyka konkretne postępowanie egzekucyjne, ale nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania. Dług istnieje dalej, a wierzyciel zachowuje prawo do ponownego wszczęcia egzekucji, o ile tytuł wykonawczy nie uległ przedawnieniu. Dłużnik nie zostaje zwolniony ze spłaty - jedynie tymczasowo nie jest objęty aktywnym postępowaniem. Wierzyciel może też dochodzić roszczenia w innej formie: przez ugodę, mediację lub dobrowolną spłatę zadłużenia.
Wierzyciel może wznowić egzekucję w każdej chwili, składając nowy wniosek na podstawie tego samego tytułu wykonawczego. Dzieje się to zwykle, gdy sytuacja majątkowa dłużnika się zmienia - znajduje zatrudnienie, nabywa nieruchomość albo otrzymuje spadek. Komornik ponownie ocenia możliwość wyegzekwowania należności, może przeprowadzić wywiad alimentacyjny, zlecić poszukiwania majątkowe lub zwrócić się do Krajowego Rejestru Długów po aktualne informacje o sytuacji finansowej dłużnika.
Po umorzeniu postępowania zaczyna biec termin przedawnienia roszczenia - zwykle 3 lub 6 lat, w zależności od charakteru zobowiązania. Po jego upływie wierzyciel traci możliwość przymusowego dochodzenia należności, choć dług formalnie nie przestaje istnieć. Dla dłużnika oznacza to, że czas działa na jego korzyść, a dla wierzyciela - że zwłoka z ponownym wszczęciem egzekucji może kosztować go całą kwotę roszczenia.
Komentarze
Brak odpowiedzi do “Czy możliwe jest umorzenie postępowania egzekucyjnego?”
brak komentarzy